Το ορατόριο του Ανδρέα Κατσιγιάννη που παρουσιάστηκε στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου την Πέμπτη 14 Μαΐου
Το Μεσολόγγι δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ.
Η Ιερή Πόλη έζησε μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της σύγχρονης πολιτιστικής της ιστορίας, σε μια νύχτα όπου ο χρόνος έμοιαζε να σταματά και οι ψυχές των Ελεύθερων Πολιορκημένων να περπατούν ξανά ανάμεσα στο πλήθος.
Διακόσια χρόνια μετά τη νύχτα της ηρωικής Εξόδου, ο τόπος της θυσίας μετατράπηκε σε μια ζωντανή μνήμη. Κάτω από τον νυχτερινό ουρανό, δίπλα στον Κήπο των Ηρώων, χιλιάδες άνθρωποι έγιναν μέρος ενός ανεπανάληπτου βιώματος που ξεπέρασε τα όρια μιας παράστασης και εξελίχθηκε σε ιστορικό γεγονός.
Το ορατόριο «Έξοδος – Ο Δρόμος προς την Αθανασία» του Ανδρέα Κατσιγιάννη
Το ορατόριο «Έξοδος – Ο Δρόμος προς την Αθανασία» του Ανδρέα Κατσιγιάννη, με ποίηση της Λίνας Δημοπούλου και σκηνοθεσία της Μιμής Ντενίση, παρουσιάστηκε στις 14 Μαΐου μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και δέους. Από τις πρώτες κιόλας νότες, το κοινό βυθίστηκε σε μια εμπειρία σχεδόν μυσταγωγική. Οι φλόγες, οι φωνές, οι αφηγήσεις, οι ψαλμωδίες και οι εικόνες ενώθηκαν σε ένα συγκλονιστικό ταξίδι μνήμης, εκεί ακριβώς όπου γράφτηκε με αίμα η ιστορία της Εξόδου.
Η καθηλωτική παρουσία της Άλκηστις Πρωτοψάλτη και του Γιάννη Διονυσίου συγκίνησε βαθιά το κοινό, ενώ οι αφηγήσεις της Μιμής Ντενίση και του Γιάννη Τσιμιτσέλη έδωσαν ξανά πνοή στα πρόσωπα εκείνης της εποχής. Για λίγες ώρες, το Μεσολόγγι δεν ήταν μια πόλη που θυμάται· ήταν μια πόλη που ξαναζούσε την ιστορία της.
Ιδιαίτερη δύναμη έδωσε η συμμετοχή των ίδιων των κατοίκων της πόλης. Μικροί και μεγάλοι, ντυμένοι με αυθεντικές ενδυμασίες εποχής, περπάτησαν μέσα στη σκηνική δράση σαν σκιές του παρελθόντος που επέστρεψαν για να αφηγηθούν τη δική τους αλήθεια. Το κοινό παρακολουθούσε σιωπηλό, πολλές φορές με δάκρυα στα μάτια, καθώς η ιστορία έπαυε να είναι αφήγηση και γινόταν βίωμα.
Η Χορωδία του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, πολιτιστικοί φορείς, θεατρικές ομάδες και ο Ιστορικός Σύλλογος της πόλης συνέθεσαν μια εικόνα ενότητας και συλλογικής μνήμης που σπάνια συναντά κανείς. Η τέχνη, η ιστορία και ο τόπος ενώθηκαν με έναν τρόπο σχεδόν ιερό.
Όσοι βρέθηκαν εκεί μιλούν ήδη για μια βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη του Μεσολογγίου για χρόνια. Για μια παράσταση που δεν παρουσιάστηκε απλώς μπροστά στο κοινό, αλλά πέρασε μέσα του. Για μια νύχτα όπου το Μεσολόγγι δεν τίμησε μόνο τους νεκρούς του — τους έκανε ξανά παρόντες. Και όταν έσβησαν τα φώτα, κανείς δεν έφυγε ίδιος.
Γιατί εκείνη τη νύχτα, στην Ιερή Πόλη, η ιστορία δεν αναπαραστάθηκε.
Αναστήθηκε. Μια βραδιά όπου το παρελθόν και το παρόν έγιναν ένα.